Spółka partnerska łączy wykonywanie określonych wolnych zawodów ze szczególnymi zasadami odpowiedzialności, ale nie oznacza, że partnerzy są chronieni przed każdym długiem spółki. Znaczenie ma zarówno to, czy dana osoba ma wymagane uprawnienia, jak i to, czy zobowiązanie wynika z błędu zawodowego, czy ze wspólnych kosztów działalności.
Czym jest spółka partnerska i kiedy powstaje
Spółka partnerska to handlowa spółka osobowa przeznaczona do wspólnego wykonywania wolnych zawodów dopuszczonych przez właściwe przepisy. Sama umowa współpracy nie wystarcza jednak, by spółka powstała: potrzebna jest umowa w formie pisemnej, a niezachowanie tej formy powoduje jej nieważność.
O powstaniu spółki przesądza dopiero wpis do Krajowego Rejestru Sądowego (KRS). Zawarcie umowy i rejestracja to zatem odrębne etapy — byt prawny spółki partnerskiej rozpoczyna się z chwilą wpisu.
Kto może założyć spółkę partnerską
Partnerem spółki partnerskiej może być osoba fizyczna, która rzeczywiście ma uprawnienia wymagane do wykonywania dopuszczonego zawodu. Sama nazwa profesji ani deklaracja, że ktoś świadczy usługi w danej dziedzinie, nie wystarczą. Nie każda działalność usługowa spełnia ten warunek: zawód musi być objęty właściwymi przepisami, a osoba zainteresowana — spełniać określone w nich wymagania.
Jedna spółka może obejmować więcej niż jeden wolny zawód, o ile przepisy regulujące te profesje tego nie wykluczają. Przed wyborem tej formy współpracy trzeba więc sprawdzić aktualny katalog zawodów oraz regulacje dotyczące każdej z planowanych profesji, w tym ograniczenia wspólnego wykonywania ich w jednej spółce. Samo wymienienie zawodu w przepisach ogólnych nie przesądza jeszcze, że konkretne połączenie jest dopuszczalne.
Za które błędy zawodowe odpowiada partner
Partner nie jest chroniony przed skutkami własnego błędu zawodowego: wyłączenie dotyczy określonych zobowiązań wynikających z wykonywania zawodu przez innych partnerów. Jeśli błąd popełnił inny partner, sama przynależność do spółki nie przesądza o odpowiedzialności pozostałych za związane z nim zobowiązanie zawodowe.
Przy błędzie personelu znaczenie ma to, kto rzeczywiście kierował jego pracą przy świadczeniu danej usługi. Ochrona dotyczy zobowiązań będących następstwem działań lub zaniechań osób podlegających kierownictwu innego partnera; nie wystarczy więc ustalić, kto formalnie zatrudniał pracownika. Umowa spółki może ponadto przewidywać, że wybrany partner odpowiada jak wspólnik spółki jawnej.
Jak odpowiadają partnerzy za wspólne zobowiązania spółki
Za wspólne zobowiązania spółki, które nie są objęte szczególną ochroną dotyczącą określonych cudzych błędów zawodowych, partnerzy odpowiadają według zasad właściwych dla spółki jawnej. Odpowiedzialność jest osobista, solidarna i subsydiarna: może sięgać majątku prywatnego partnera, a solidarność oznacza, że zobowiązanie nie ogranicza się automatycznie do przypadającej na niego części długu. Subsydiarność odnosi się natomiast do egzekucji z majątku partnera, która ma charakter wtórny wobec egzekucji z majątku spółki.
Ochrona związana z cudzym błędem zawodowym nie jest więc ogólnym limitem odpowiedzialności za długi spółki ani ograniczeniem jej do wysokości wkładu. Nie obejmuje automatycznie zwykłych kosztów wspólnej działalności: przykładowo czynsz za lokal pozostaje wspólnym zobowiązaniem, a nie długiem wynikającym z cudzego błędu zawodowego.





Najnowsze komentarze